17 آوریل 2025- بر اساس مطالعه ی جدید منتشر شده در مجله یBMC Cardiovascular Diabetelogy  ، به نظر می ‌رسد که کسر بالای چربی کبد (LFF) در تصویربرداری سی تی آنژیوگرافی کرونری(CCTA) ، یک پیش ‌بینی‌ کننده ی مستقل برای رویدادهای قلبی عروقی نامطلوب جدی(MACE)  در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 باشد.

مشکلات میکروواسکولار و ماکروواسکولار متعددی توسط دیابت نوع 2 (T2DM) ایجاد می ‌شود. در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2، بیماری‌ های قلبی عروقی علت اصلی مرگ هستند. بنابراین، پیش‌ بینی دقیق رویدادهای قلبی عروقی نامطلوب ماژور در بیماران مبتلا به T2DM بسیار مهم است تا مداخله درمانی به موقع در مدیریت مشکلات قلبی عروقی در این بیماران امکان ‌پذیر شود. این مطالعه برای بررسی ارزش پیش‌ بینی ‌کننده ی افزایشی کسر چربی کبد در پیش‌ بینی MACE در افراد مبتلا بهT2DM  انجام شد. در مجموع ۲۶۵بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲که بین آگوست ۲۰۲۱و آگوست ۲۰۲۲با ناراحتی و درد قفسه سینه که نشان دهنده بیماری عروق کرونر (CAD) بود به بیمارستان ما مراجعه کردند، به صورت آینده ‌نگر در این مطالعه شرکت داده شدند. در یک دوره ۷روزه، همه افراد تحت توموگرافی کامپیوتری بخش فوقانی شکم با آشکارساز طیفی دو لایه (SDCT) و CCTA قرار گرفتند.

کسر چربی کبدی با استفاده از تکنیک تجزیه ی مولتی متریال SDCT، ویژگی ‌های تصویربرداریCCTA  و داده‌ های بالینی دقیق، به دقت ثبت شد.MACE ، به عنوان میزان انجام جراحی ‌های عروق کرونر در فاز آخر، بروز سندرم حاد کرونری (ACS)، مرگ و میر قلبی و بستری شدن در بیمارستان مرتبط با نارسایی قلبی، تعریف شد.

در طول یک دوره پیگیری متوسط ​​۳۰ماهه، ۵۱مورد MACE در بین ۲۶۵بیمار (41 درصدمرد) گزارش شد. کسر چربی کبدی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲که دچار MACE شده بودند، به طور قابل توجهی بیشتر از کسانی بود که MACE را تجربه نکرده بودند. از حد آستانه ۴.۱۰ و ۸.۳۰ برای تقسیم LFF به سه دسته(سهک‌ ها) استفاده شد.

تحلیل کاپلان-مایر نشان داد که صرف نظر از زیرگروه‌های مختلف از نظر نمره کلسیم عروق کرونر(CACS)  یا نمره خطر فرامینگهام (FRS)، افراد دارای کسر چربی کبدی بالاتر، شانس بیشتری برای ابتلا به MACE داشتند.

یافته‌های رگرسیون کاکس چند متغیره نشان داد که خطر MACE در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که در سهک دوم و سوم کسر چربی کبدی قرار داشتند، به طور قابل توجهی بالاتر از بیماران در سهک اول بود. ارتباط مستقل سهک LFF و CACS با MACE حتی پس از تنظیم نتایج برای وسکولاریزاسیون مجدد( بازسازی) زودهنگام همچنان ادامه داشت.

همچنین، با بهبود خالص طبقه‌ بندی (NRI) به میزان ۰.۳۹۷، و بهبود تفکیک یکپارچه (IDI) برابر با ۰.۱۰۰، این مدل که شامل LFF،CACS  و FRS بود از نظر قدرت پیش ‌بینی و سود بالینی پایدار، نسبت به مدل سنتی FRS عملکرد بهتری داشت و شاخص C آن برابر با ۰.۷۲۵ بود. به ‌طور کلی، LFF که با استفاده از  SDCT بدون تزریق ماده ی حاجب اندازه‌ گیری شده بود، به ‌عنوان یک پیش ‌بینی ‌کننده مستقل MACE در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲شناخته شد، حتی زمانی که بازسازی زودهنگام عروق نیز در نظر گرفته شد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/high-liver-fat-fraction-in-ccta-helps-diagnose-major-adverse-cardiovascular-events-in-t2dm-patients-study-146669